cursussen

Sporen in het zand. Een dag op de zandverstuiving bij Kootwijk. 18 mei 2019

Sporen in het zand.

Voor ik mijn voet op het zand zet.
Tastend en teder.
Dat ene korte moment,
voordat ik opnieuw de aarde beroer,
als was het voor het eerst.
In dat ene korte moment,
kan ik voelen dat de aarde mij wil dragen.
Kan ik voelen, dat de aarde mij tegemoet komt,
ontvangend en reikend.
In een gebaar, als was het bestemd,
voor mij alleen.

Ik voel en ik hoor de stilte.
Ook in mijn voeten.
Ze spreekt
in een heldere taal over hoop.
Het leven openbaart zich in haar eigen ritme
en het zand fluistert mijn naam.
Wat is mijn naam? –
Wat is mijn diepste naam?

Ga met me mee; ga mee
naar waar geen pad is
en we toch op weg gaan.
Naar ginds,
waar het etherblauw van de hemel
de aarde ontmoet.
Ga mee – ga met ons mee
en volg
het ritme van het zand,
en het fluisteren van de wind.
Naar daar, waar alles wordend is
omdat wij - samen zijn.

Gert Siebes.

“ waar alles wordend is, omdat wij samen zijn”.

Deze zin drukt een hoopvolle verwachting uit en geeft richting aan een dag met Spel, spelend bewegen en sociaal-kunstzinnige bewegings- improvisaties in de ongerepte natuur van de zandverstuiving van Kootwijk, vlak bij Apeldoorn.
Op 18 mei 2019.
Spel-zang-poëzie en beweging in samenklank met de natuur en met elkaar.

Onder begeleiding van Susan van Kempen, Rolf Zeldenthuis en Gert Siebes.

Je bent van harte uitgenodigd om hier aan deel te nemen.

Hier, op deze zandverstuiving, spelen de elementen in een eigen ritme met het zand, de wind, de wolken, met ons.
Op zoek naar een wezenlijke relatie met elkaar en met de elementen gaan we deze dag met elkaar op pad.
Vanuit een “zachte wil” en aan de hand van waarnemings- en bewegingsoefeningen, wordt een toegang gezocht tot het leren verstaan van de taal van de ruimte en van het ritme van de tijd.
Leidmotief deze dag is het Spel – het spelend bewegen in de Geest van de door F. Schiller beschreven “Spieltrieb”.
Kunnen we zo bewegen, dat we werkelijk samen zijn?
En dat alles betekenisvol is ?
Gezocht wordt naar een samen bewegen, met het landschap en met elkaar.
Tastend, waarnemend, op zoek naar wat in ruimte en tijd tot verschijnen wil komen.
Opdat alles
in dat ene moment,
wordend is
omdat wij
samen zijn.

----------------------------------------------------------------------------------------

De zin en betekenis van Overgave. mei juni 2019

Drie met elkaar samenhangende bijeenkomsten, waarin vanuit het scheppend werk van een kunstenaar, de betekenis van - en de weg naar Overgave wordt verkend en getoetst aan de eigen biografie en de levenservaringen van de deelnemers.
Naast het gesprek over het thema is er ruimte voor schilderen, boetseren of beweging.
En wordt veel tijd besteed aan het samen kijken naar het scheppend werk van een kunstenaar.

De eerste kunstenaar die wordt besproken is William Turner (1775-1851).
Een toegang tot zijn scheppend werk vinden we onder meer in de 9e weekspreuk van R.Steiner, die de ziele stemming van de eerste week van juni weergeeft en een aanwijzing kan zijn, hoe je je kunt verhouden tot Overgave.
Een citaat uit deze weekspreuk:
Mij te verliezen in het licht
gebiedt mij nu de geestesschouw en krachtig zegt mijn voorgevoel
verlies jezelf om juist jezelf te vinden.
We zien bij William Turner dat hij op zoek gaat om zichzelf te verliezen in het licht, zoals beschreven in deze weekspreuk. Hij slaapt als het ware in, in de openbaringswereld van het licht, om te ontwaken in zijn eigen scheppend vermogen, dat hem in staat stelt deze transcendentale wereld te schilderen vanuit een zekere onschuld en onbevangenheid.

Overgave hangt blijkbaar samen met het vermogen om los te laten en het ongewisse tegemoet te treden.
Het meest voorkomende eerste gevoel daarbij is doorgaans angst. Angst voor verlies, voor beperking, voor het ongewisse. Veranderingen, waarbij het vertrouwde en eigene wordt losgelaten met als enig houvast en innerlijke stut, het eigen ik. De eigen authenticiteit.
En een vertrouwen in leiding vanuit de geestelijke wereld.
In ons leeft vaak een angst om bij de eigen essentie te komen en om ons eigen lotsspoor te volgen, omdat we denken dan alles los te moeten laten, waar we aan gehecht en mee verbonden zijn.
Overgave is wellicht ook een vorm van inslapen, zoals bij de nacht, waarbij we inslapen in het vertrouwen dat we geïnspireerd en toegerust weer ontwaken, gesterkt door krachten uit de geestelijke wereld.
We komen dit bij alle drie de kunstenaars op een verschillende wijze tegen.

De tweede bijeenkomst wordt de landschapskunstenaar Andy Goldsworthy (1956) besproken. Hij duikt met zijn hele wezen onder in het landschap en de wereld van de elementen om er zich in overgave mee te verbinden. Tastend, onderzoekend luistert hij naar de taal van de natuur om er vanuit een eigen inspiratie iets aan toe te voegen. Niet wetend wat de uitkomst hiervan is, zet hij zich uiteen met mislukkingen, zonder de moed op te geven.
Kunnen wij door ons over te geven aan de onbevangen waarneming verbinding krijgen wat er van ons gevraagd wordt?

De derde bijeenkomst staat in het teken van het scheppend werk van de beeldhouwer Alberto Giacometti (1901-1966).
We zien bij hem een poging om de ruimte te vullen met steeds dunner wordende beelden. Beelden, die naarmate ze dunner worden, de ruimte steeds meer vullen met een eigen essentie.
Aan de hand van zijn beeldhouw werken gaan we op zoek naar Overgave in relatie tot de ander. De ontmoeting met de medemens.

Zo gaan we in drie samenhangende bijeenkomsten de werking en de betekenis van Overgave in onze eigen levensloop verkennen en onderzoeken, met hulp van het scheppend werk van de genoemde kunstenaars.

Cursusleiding:
Rolf Zeldenthuis, leerkracht en beeldend kunstenaar
Gert Siebes, docent sociale ethiek en bewegings kunst.